De kracht van verbinding

Mensen hebben verbinding met andere mensen nodig om gezond te blijven.

Goed slapen, voldoende beweging en goed eten is allemaal uitstekend, maar wanneer je je regelmatig eenzaam voelt, dan is dit een aanslag op je levensverwachting en je gezondheid.

Het zorgt voor ontstekingen in ons lichaam en leidt daarbij tot (meer) ongezond gedrag (slecht slapen, slecht eten, minder bewegen, etc.) waardoor mensen in een vicieuze cirkel belanden en nog minder vitaal worden.

Eenzaamheid is dodelijk en in verbinding blijven met anderen is ontzettend belangrijk voor onze overleving.Het is zelfs zo essentieel dat sommigen er alles aan doen om hun verbinding met anderen in stand te houden.

Zelfs wanneer dit ten koste gaat van onze eigen wensen en ons eigen geluk….

Gezien en gehoord worden

De mens is een sociaal ‘kudde’ dier dat door jaren van evolutie heeft leren communiceren en samenwerken en altijd -en nog steeds- afhankelijk is geweest van anderen om te overleven.

We hebben daarom allemaal een fundamentele behoefte aan erkenning en verbinding met anderen en hierdoor een hele sterke behoefte om echt gezien en gehoord te worden.

We willen dingen graag goed doen en voorkomen dat we buiten ‘de groep’ vallen of dat ‘de groep’ uiteen valt, omdat dit onze overlevingskans verlaagt.

Dit is ook de reden dat we allemaal (over-) gevoelig zijn voor de meningen van anderen, en zoveel waarde hechten aan hoe we eruit zien en hoeveel ‘likes’ we krijgen op onze nieuwe profielfoto.

Want het is evolutionair gezien van levensbelang om erbij te horen en we willen daarom niet afgewezen of verlaten te worden, wanneer we iets ‘verkeerds’ zeggen of doen.

Maar dit ‘sociale gevaar’ kan ervoor zorgen dat we ons te veel gaan aanpassen, conflicten vermijden, niet durven opkomen voor onze eigen wensen en niet zeggen wat we ergens van vinden, omdat we ons plekje in de groep willen bemachtigen of behouden.

We zijn dan te bang voor de reactie van onze ouders, broers, zussen of partners, of voor die irritante collega die iedere keer te laat komt of ons tijdens een vergadering telkens onderbreekt.

De sociale druk waar we dagelijks mee te maken hebben, kan er ook voor zorgen dat we ons gaan schamen voor hoe we eruit zien of dat we ons schuldig -blijven- voelen over iets wat we hebben meegemaakt of hebben gedaan.

Een beetje zelfreflectie is prima, maar wanneer je je niet kwetsbaar durft op te stellen, niet jezelf kan zijn en niet durft uit te spreken hoe jij je voelt, dan kan dit je uiteindelijk veel negatieve stress opleveren en ten koste gaan van je autonomie en je vermogen om jezelf te uiten.

En dat kan er weer voor zorgen dat we onszelf gaan isoleren en terugtrekken van anderen en ons daardoor nog eenzamer gaan voelen.

Erbij horen of jezelf zijn?

De kwaliteit van je leven wordt bepaald door de kwaliteit van je relaties.

Het is dus niet genoeg om contact te hebben met mensen in onze omgeving, maar essentieel dat dit ondersteunende én wederkerige relaties zijn, waarbij je helemaal jezelf mag zijn.

Want op een verjaardag zijn met een huiskamer vol onbekenden, of in een bedrijf werken waar niemand elkaar echt kent, of op de bank hangen met een partner die jou totaal negeert, dat gaat je niet vitaler maken.

Verbinding betekent dat mensen je erkennen, je af en toe een compliment krijgt, en dat je ergens voor gewaardeerd wordt.

Dit is ontzettend belangrijk.

Wanneer je niet gezien of gehoord wordt door je collega’s, of jezelf niet mag uitspreken of ‘het nooit goed doet’ in je relaties, dan kun je nog zo onder de mensen zijn, maar dan ga je je alsnog eenzaam voelen.

De angst voor eenzaamheid maakt dat sommige mensen zo afhankelijk worden van anderen dat ze er alles aan gaan doen om erbij te horen.

Ze kunnen hierin zo wanhopig zijn, dat ze zichzelf helemaal wegcijferen en in destructieve relaties blijven zitten.

Andere mensen doen juist het tegenovergestelde en worden zelf(s) verbaal of fysiek gewelddadig, uit angst om die verbinding maar niet kwijt te raken.

Dit is uiteraard niet de beste manier, maar je collega haten, je partner verrot schelden, of je kind slaan, is ten slotte ook een vorm van binding.

En dit is voor hen de enige optie die ze hebben, omdat ze vroeger nooit geleerd hebben hoe ze echt kwetsbaar moeten zijn.

Angst voor verbinding

Echte verbinding ontstaat wanneer je authentiek bent en helemaal jezelf durft te zijn.

Maar hier is wel een behoorlijk dosis moed voor nodig, want er is altijd dat mogelijke ‘gevaar’ dat anderen het niet willen horen of dat we onszelf belachelijk maken en worden afgewezen.

Voor sommige mensen kan deze angst voor afwijzing zo groot zijn, dat ze een hekel krijgen aan de wereld of zichzelf maar gaan afwijzen, om anderen als het ware voor te zijn en zichzelf te beschermen.

#bindingsangst #beentheredonethat

Deze zelfafwijzing ontstaat meestal ergens in onze jeugdjaren, toen we ons niet gezien of geliefd voelden door papa of mama, of door ons eerste vriendje of vriendinnetje, of omdat we gepest werden door die ene pestkop uit groep 5.

Dit hoeven helemaal geen grote traumatische ervaringen te zijn, maar hoe meer we deze erkenning vroeger gemist hebben, hoe beroerder het wordt.

Het leidt vaak tot nog meer zelfafwijzing en uiteindelijk zelfmedelijden en gevoelens van waardeloosheid, schuld en schaamte, met allerlei vormen van destructief gedrag als gevolg.

Angst voor kwetsbaarheid

Mensen met veel zelfmedelijden, durven zich niet kwetsbaar op te stellen, of om hulp te vragen. Ze cijferen zichzelf meestal weg, voelen zich waardeloos, en hebben vaak het gevoel dat ze er helemaal alleen voor staan.

Deze destructieve vorm van zelfafwijzing zorgt ervoor dat ze zichzelf het slachtoffer gaan voelen van hun omstandigheden en diep van binnen een hekel krijgen aan de wereld en aan zichzelf.

Hierdoor komen mensen met veel zelfmedelijden in een vicieuze cirkel van schuld, schaamte en afwijzing terecht, waardoor ze zich nóg kwetsbaarder gaan voelen en nóg banger worden om hun kwetsbaarheid te tonen.

Zelfmedelijden is een gebrek aan moed om naar onszelf te kijken en verantwoordelijkheid te nemen voor ons verleden en voor ons eigen gedrag.

Want wanneer we ons kwetsbaar opstellen, dan stellen we ons niet alleen open voor -de kritiek van- anderen, maar moeten we ook naar onszelf kijken en al onze gebreken.  – en dat is altijd een pijnlijk proces.

Dit is waarom het zo moeilijk is om kwetsbaarheid te tonen:

Het tonen van je kwetsbaarheid is in feite een vorm van regelrechte zelfafwijzing. – en dat voelt niet echt lekker, als je ergens diep van binnen al een hekel aan jezelf hebt.

Dit is waarom compassie en eerlijkheid zo belangrijk zijn.

Het is essentieel om jezelf aan te spreken op je eigen gedrag en eerlijk naar jezelf te kijken, zonder jezelf hierbij compleet af te wijzen.

Dat je realiseert dat je ook gewoon een mens bent die fouten mag maken, en dat je niet perfect bent, en dat ook niet hoeft te zijn.

  • Het betekent dat je niet extra hard bent voor jezelf, maar dat je jezelf de kans geeft om jezelf beter te begrijpen en erachter te komen, waarom je de dingen doet zoals je ze doet.
  • Het betekent dat je leert van je verleden en jezelf en/of anderen niet gaat straffen of verder de grond intrapt.
  • Het betekent dat je het beste wilt voor jezelf én voor anderen en jezelf en anderen niet haat.
  • Het betekent dat je respect hebt voor jezelf en dat je jezelf -en anderen- met respect behandelt.
  • Het betekent dat je bereid bent om te zeggen wat je te zeggen hebt, ook als dat vervelend is of niet goed voelt.
  • Het betekent dat je de moed hebt om voor jezelf op te komen en weet waar je voor staat.

Dat is waar kwetsbaarheid en echte verbinding over gaat.


Vind je dit artikel interessant? Meld je dan net als 750+ anderen aan voor de nieuwsbrief en je ontvangt wekelijks een update of een waardevol inzicht van mij in je mail!



HULP NODIG?