Wat is 'vissen naar validatie'?
Vissen naar validatie is voortdurend (vaak onbewust) op zoek zijn naar bevestiging, waardering of erkenning bij anderen, om je eigen waarde te kunnen voelen.
Het lijkt onschuldig, maar het maakt je relaties voorwaardelijk en put je uit. Want hoe meer je je eigenwaarde laat afhangen van wat anderen vinden, hoe minder stevig je in jezelf staat.
De bevrijding zit niet in betere reacties krijgen van anderen, maar in stoppen met dat constante hengelen naar bevestiging, en leren staan in wie je zelf bent.
In dit artikel lees je wat vissen naar validatie precies is, hoe je het bij jezelf herkent, en wat je in plaats daarvan kunt doen.
De stille honger naar bevestiging
In mijn coaching heb ik het heel vaak over het belang van verbinding en het hebben van goede relaties, die ondersteunend zijn.
Hier kom ik telkens op terug, omdat het een van dé belangrijkste behoefte van de mens is om ons verbonden te voelen en erkenning te krijgen.
Maar wanneer je voortdurend het gevoel hebt dat je jezelf moet bewijzen en altijd op zoek bent naar de waardering van anderen, dan ontstaat er een probleem.
Het is vergelijkbaar met de geld-paradox die ik al eens heb omschreven: ‘Geld hebben maakt ons gelukkiger, maar meer geld willen niet.’
En dit geldt dus ook voor onze behoefte aan erkenning:
‘Gewaardeerd worden door onze (directe) omgeving maakt ons vitaal en veerkrachtig, maar voortdurend streven naar waardering en succes niet.’
Voorwaardelijke relaties
Het is belangrijk om je gesteund te voelen en gehoord te worden, wanneer je ergens op vastloopt in je leven of niet lekker in je vel zit.
Maar het wordt problematisch, als je nooit zonder die aandacht kunt en altijd de bevestiging bij anderen zoekt.
En als je anderen de schuld geeft of opzadelt met jouw eigen emoties en frustraties, dan maak je anderen verantwoordelijk voor je eigen leven en dit gaat altijd ten koste van je vitaliteit en de kwaliteit van je relaties.
Dit is wat mensen in voorwaardelijke en emotioneel afhankelijke relaties doorgaans doen.
Het is ontzettend belangrijk om iets voor anderen te doen en waardevol om mensen een compliment te geven, maar het is niet gezond als je het zegt, omdat je er eigenlijk iets voor terug wilt of graag wilt dat de ander het terugzegt (en jij je daardoor weer even gezien voelt).
En zo zijn er nog talloze voorbeelden, die we zien in zogenaamde ‘voort-wat-hoort-wat’ relaties, die niet gebaseerd zijn op wederzijdse autonomie en oprechte wederkerigheid.
Het voorwaardelijk maken van je relaties is behoorlijk ‘f*cked up’ als je erover nadenkt, want hiermee maak je ‘de relatie’ en ‘de ander’ niet waardevol op zichzelf.
Hierdoor wordt het een transactionele relatie, waarbij je mensen (en daarmee ook jezelf!) niet waardeert als mens, maar ze min of meer gebruikt als een instrumenteel stuk ‘gereedschap’, om je eigen behoeftes te bevredigen.
• Je behandelt anderen hiermee als een object en gebruikt ze als middel voor iets anders.
• Je hecht hiermee geen waarde aan de relatie zelf, maar bent altijd bezig met de verwachtingen (van anderen) en aldoor op zoek naar een uitkomst of een bepaald resultaat.
• Je doet dingen niet omdat het aansluit bij jouw principes en jouw persoonlijke waarden, maar omdat je er iets externs voor terug wilt krijgen en (onbewust) een ander doel voor ogen hebt.
• Je geeft niet(s) om het geven zelf, maar omdat je eigenlijk iets terugverwacht.
Op het eerste gezicht lijken het goede gebaren, maar mensen die dit soort relaties erop na houden, doen alleen iets voor een ander, omdat ze diep van binnen denken: “What is in it for me?”
Dit is een manier van denken die niet duurzaam is en op de lange termijn zelfs schadelijk is en destructief.
Het zijn emotionele copingstrategieën, die we allemaal in meer of minder mate gebruiken, om ons veilig te voelen en egoïstische manipulatietechnieken om meer macht, controle en erkenning te krijgen.
Dit is geen echte (lees: volwassen) verbinding, maar wat ik noem: “Vissen naar validatie”
Het is daarom belangrijk om dit bij jezelf te ontdekken en na te gaan wat jouw werkelijke intenties zijn in jouw relaties.
Want als je al je relaties voorwaardelijk maakt, dan ga je vroeg of laat in de problemen komen.
Dan verlies je niet alleen de verbinding met anderen, maar uiteindelijk ook de verbinding met jezelf.
Veelgestelde vragen over vissen naar validatie
Wat betekent 'vissen naar validatie'?
Vissen naar validatie is (vaak onbewust) hengelen naar bevestiging, complimenten of waardering bij anderen, om je eigen waarde te kunnen voelen. Je doet dingen niet zozeer omdat ze bij jouw waarden passen, maar omdat je hoopt dat de ander positief reageert.
Waarom zoek ik steeds bevestiging bij anderen?
Vaak omdat je geleerd hebt je eigenwaarde te koppelen aan wat anderen van je vinden. Zolang die spiegel van buitenaf jouw graadmeter is, blijf je hangen in onzekerheid. De bevrijding zit niet in meer complimenten verzamelen, maar in jezelf leren waarderen, los van het oordeel van anderen.
Hoe herken ik dat ik vis naar validatie?
Je herkent het aan signalen zoals: complimenten geven om er een terug te krijgen, je gekwetst voelen als iemand je werk niet opmerkt, dingen delen op social media en de reacties checken, of je rot voelen als anderen je niet bevestigen. Kortom: je gevoel hangt af van hoe anderen reageren.
Hoe stop ik met bevestiging zoeken bij anderen?
Door met nieuwsgierigheid en compassie naar je eigen gedrag te kijken, zonder oordeel. Vraag jezelf bij elke handeling: doe ik dit omdat het bij mij past, of omdat ik iets terugverwacht? Hoe vaker je dit ziet, hoe minder vanzelfsprekend het wordt, en hoe rustiger je in je relaties komt te staan.
Wat is het verschil tussen erkenning en validatie zoeken?
Erkenning krijgen van mensen om je heen is gezond en menselijk. Het wordt problematisch als je voortdurend op jacht bent naar die erkenning en je eigenwaarde ervan laat afhangen. Het verschil zit in de afhankelijkheid: gewaardeerd worden voedt je, voortdurend waardering willen put je uit.
