Verslaafd aan controle

Leestijd: 2 minuten

Verlies van controle is een fundamentele angst van mensen.

Hoe meer we het idee hebben dat de dingen die in ons leven gebeuren buiten onze macht liggen, hoe onveiliger en stressvoller onze wereld wordt.

Het probleem is echter dat we de wereld niet kunnen veranderen en nul zeggenschap hebben over wat er in ons leven gebeurt.

Toch zijn we geneigd om onze omgeving te controleren en hebben we allemaal aangeleerd om onze aandacht naar buiten te richten, op het moment dat we iets als een probleem ervaren of bang zijn dat er iets verkeerd gaat.

“Ik wil dat die klotefile nu doorrijdt, want anders kom ik te laat!”
“Laat mij het maar doen, want anders gaat het nooit afkomen!”

Of we verzetten ons tegen de werkelijkheid, omdat onze verwachtingen niet overeenkomen met ‘dat wat is’.

“Waarom doe je zo opgefokt en gestrest?”
“Nou, omdat het regent en ik dacht dat het droog zou blijven!”

We willen graag van onze stress af, meer controle over ons leven en ons veilig voelen, maar de wereld werkt niet mee…

Behoefte aan veiligheid

Mensen die min of meer ‘verslaafd zijn aan controle’ hebben veel behoefte aan veiligheid. 

Ze voelen zich diep van binnen erg onzeker, willen graag alles goed doen en hebben een gebrek aan eigenwaarde en (zelf-) vertrouwen.

Hun angst voor controleverlies zorgt ervoor dat ze zich overal mee bemoeien, altijd alles naar zich toe te trekken en niets durven delegeren óf heel sterk de behoefte hebben om zichzelf helemaal weg te cijferen en altijd alles voor anderen te doen.

Hierdoor krijgen ze steeds meer stress en nóg meer behoefte aan controle over hun leven, waardoor ze in een nare neerwaartse spiraal belanden, die ten koste gaat van hun vitaliteit.

De controle paradox

Dit is het paradoxale probleem van controle: hoe meer je het wilt hebben, hoe minder je ervan hebt.

Mensen die echt controle hebben over hun leven, zijn mensen die hier geen behoefte aan hebben. Ze weten dat zekerheid een illusie is en dat échte controle niet bestaat.

Dit is een mooie uitspraak van de Franse filosoof Voltaire:

“Onzekerheid is oncomfortabel, maar geloven in zekerheid is absurd.”

Daarbij komt, dat als je daadwerkelijk alles in je leven zou kunnen controleren, dan zal je nooit meer iets nieuws kunnen leren. En als je altijd alles voor anderen blijft doen en je overal mee bemoeit, dan leren zij ook helemaal niks.

In het ergste geval word je een onuitstaanbare asshole, die alles beter weet, altijd z’n gelijk wil halen en over iedereen de baas wil spelen en de hele boel dirigeert.  #controlefreak

Hier had ik vroeger ook wel een handje van en ik kan je alvast verklappen, dat dit je relaties nooit ten goede komt.

Dit is denk ik de belangrijkste les die ik heb geleerd: als je meer controle (en je eigen mening!) kunt leren loslaten, dan leer je meer.

100% controle = 0% persoonlijke groei.

Een beetje voorspelbaarheid en zekerheid is uiteraard best handig, maar hoe meer je controleert, hoe voorspelbaarder je leven wordt.

Voor veel mensen klinkt dit misschien als muziek in de oren, maar als je hier dieper over nadenkt, dan kom je uiteindelijk tot de volgende conclusie:

A predictable future is already the past.”
– Alan Watts

Dan heb je nooit meer nieuwe ervaringen, word je nergens meer door verrast en valt er niets meer te leren. Of met andere woorden: game over.

Ja, een voorzichtig en voorspelbaar leven is lekker veilig, maar je wordt daar niet sterker en weerbaarder van en ik denk ook niet dat het leven er veel leuker of lichter van wordt.

Wat denk jij?


Vind je dit artikel interessant?
Download dan net als 1000+ anderen mijn e-book en ontvang meer inzichten van mij in je mail!



Leon Nan
Vriend en vijand voor iedereen die onder alle omstandigheden zichzelf wil blijven en een beter leven wil leiden met meer bewustzijn en minder onnodige shit!


HULP NODIG?