Stoppen met oordelen

Een opmerking die ik regelmatig krijg van de mensen waar ik mee werk is: ‘Hoe kan ik stoppen met oordelen, want ik voel me vaak schuldig en veroordeel mezelf de hele tijd!’

Mijn antwoord op die vraag is: ‘Dat kun je helemaal niet.’

Het klinkt natuurlijk wel heel verlicht en spiritueel om oordeelloos door het leven te gaan, maar we kunnen feitelijk niets anders en oordelen de hele dag door.

‘Ik heb geen oordeel hoor, maar <…> ’
‘Ah, fuck!’

Wij mensen hebben overal een oordeel over en vinden iets van alles.

Dit heeft alles te maken met onze overleving, want als we geen onderscheid meer zouden kunnen maken tussen wat belangrijk is en wat niet, dan kunnen we niet overleven.

Het zorgt ervoor dat we in beweging komen en in deze materiële wereld kunnen navigeren, want als alles voor ons dezelfde waarde heeft, dan kunnen we geen keuzes maken en komen we nooit meer van de bank.

Ons overlevingssysteem en onze zintuigen geven de hele dag door waarde (-oordelen) aan de situaties en omstandigheden waar we in zitten.

We zijn als het ware een hele complexe thermostaat die reageert op zijn omgeving en voortdurend oordeelt en beslissingen maakt over wat het nodig heeft.

Dit is wat onze emoties doen: onderscheid maken tussen wat goed is voor onze overleving en wat niet.

Het zijn ook richtingaanwijzers voor wat we als lief, leuk, lekker, prettig, pijnlijk, eng, etc. ervaren en wat we waardevol en belangrijk vinden.

Als je echter nooit geleerd hebt om dit emotionele (waarden-) systeem op een gezonde manier te programmeren en (extreem) afhankelijk bent geworden van de waarden van anderen, dan leidt dat bijna altijd tot ongezond en destructief gedrag.

Dit is waarom het zo belangrijk is om voldoende autonomie te hebben en er achter te komen wat je eigen waarden zijn.

Stoppen met oordelen zal je niet lukken, maar je kunt wel leren om minder snel te oordelen (over jezelf en anderen) en los te komen van je oude denkpatronen en je oude verhaal.

De kracht van vergeving

Wij mensen zijn als het ware gevangenen van de ‘programma’s’ van ons onderbewustzijn en worden allemaal getriggerd door dingen uit ons verleden en wat we vroeger hebben meegemaakt.

Deze gebeurtenissen hebben een grote invloed op onze gedachten en ons gedrag en hoe we in het leven staan.

Wij kunnen hierdoor verkrampt raken van verdriet, boosheid, schuld of schaamte en raken hierdoor uit balans en verliezen de verbinding met onszelf en anderen.

Hoe ga je om met schuld, schaamte en andere destructieve gedachten over je verleden? – Door het te zien voor wat het is en jezelf te vergeven.

Dit betekent dat je accepteert dat alles wat zich op dit moment in jouw leven afspeelt of gebeurd is in je leven nooit anders had kunnen zijn en dat je het verleden accepteert als feit, zonder dat je daar verder nog een oordeel over hebt.

Je kunt het verleden toch niet veranderen en je hoeft het daarom niet erger te maken, of goed te praten, of te rechtvaardigen, of anderen te verwijten, of te blijven zoeken naar verklaringen wanneer jou iets overkomt.

Doe niet aan zelfmedelijden en slachtofferschap.

Wees eerlijk over wat er gebeurd is, denk altijd in mogelijkheden, vergeef jezelf en handel met compassie voor jezelf én anderen.

Dit is zeker niet gemakkelijk, maar iets vrijwillig accepteren versterkt je eigen autonomie en dit is essentieel als je vitaal wilt zijn en verder wilt met leven.

Willen wat je krijgt

Hoe meer je je verzet tegen het verleden of tegen iets waar je geen controle over hebt, hoe meer stress je erdoor krijgt en hoe meer het aan je hecht.

Maar wat nou als je de situatie waar je momenteel in zit echt niet wilt accepteren?

Dat je bijvoorbeeld vast zit in een relatie, een verslaving of destructieve patronen waar je vanaf wilt, maar (nog) niet sterk genoeg bent om dit te veranderen en (nog) niet bent waar je graag zou willen zijn in dat proces?

Wat doe je dan? Hoe ga je om met deze verwachting en dat verzet?

Dan kun je het alleen nog maar liefdevol waarnemen en gewoon observeren en dit is denk ik het meest lastige (maar meest bevrijdende) voor mensen om te doen:

Je omstandigheden niet willen accepteren (je wilt er ten slotte uitkomen en jezelf verbeteren) én tegelijk de hele situatie kunnen omarmen, zoals die nu is.  #mindfuck

Geluk is niet krijgen wat je wilt,
maar willen wat je krijgt.

De romeinse filosofen en oude stoïcijnen noemden dit ‘Amor Fati’, wat zoiets betekent als ‘complete overgave’ of ‘liefde voor het lot’.

Het is een hele krachtige levenshouding waarin je alles wat in je leven gebeurt omarmt en dus ook je verdriet beschouwt als iets goed.

Ook dingen die niet goed zijn, worden  gezien als noodzakelijk en maken onderdeel uit van ons leven en de essentie van ons bestaan.

Dit houdt in dat je niet altijd gelukkig hoeft te zijn, overal iets van moet vinden, of alles moet omdenken, oplossen of accepteren, maar dat je iets kan waarnemen en er gewoon laat zijn.

Niet ingrijpen is de oplossing voor veel van onze ‘problemen’.

Voor ons westerlingen is dit heel tegenstrijdig en lastig om te doen, maar in traditionele oosterse filosofieën zijn ze al eeuwenlang van mening dat troebel water vanzelf weer helder wordt, als je het met rust laat.

Dit is wat het is. Punt. – En verder helemaal niets.


Vind je dit artikel interessant? Meld je dan net als 1000+ anderen aan voor de nieuwsbrief en je ontvangt regelmatig een update of een waardevol inzicht van mij in je mail!



HULP NODIG?